Het Geboorteverhaal van Nahel

Jouw geboorte begon in de nacht van dinsdag 25 juni.

Ik was op 28 mei gestopt met werken en wachtte sindsdien vol ongeduld op jou. Toen je maar niet kwam, had ik het uiteindelijk losgelaten. Dus toen ik merkte dat de weeën – die al een tijdje aanwezig waren – gevoeliger werden in mijn onderrug, maakte ik me geen zorgen. Maar toen papa wakker werd, vertelde ik het hem toch, voor de zekerheid.

’s Ochtends ben ik nog naar de supermarkt gegaan, heb ik de was geplooid, wat van je speelgoed opgeruimd... De weeën bleven, maar waren onregelmatig. Rond 13u30–14u wilde ik een dutje doen, maar dat lukte niet. Ik begon me steeds meer af te vragen of je stilaan op komst was. Dus stuurde ik een berichtje naar papa om te zeggen dat de weeën pijnlijker werden, dat ik diarree had en dat ik een zekere regelmaat begon te zien (14u32–43–52).

Papa vertrok om 15u van zijn werk, en ik belde Alexandra. Zij zei dat ze tussen 17u en 18u zou langskomen. Rond 16u30 merkte papa dat de weeën om de 5 minuten kwamen, en ik moest me echt beginnen concentreren omdat de pijn toenam.

Voor papa thuiskwam had ik al voorbereid wat ik kon. Daarna nam hij over, onder andere met het klaarzetten van het geboortebad. We twijfelden nog om het te vullen, maar gezien de intensiteit gaf ik hem de opdracht om dat alvast te doen vóór Alexandra arriveerde – en dat was de juiste beslissing. Vanaf dat moment verloor ik elk besef van tijd. Ik hing over het bad, zat op de bal, ogen gesloten, en riep papa bij elke wee om op mijn bekken te duwen.

Alexandra kwam aan rond 17u45. Ze hielp met het vullen van het bad en begeleidde mijn ademhaling. Ik brulde veel, als een leeuwin, en ik wilde echt in dat bad... Terwijl het badje verder vol liep sprong ik erin, ineenzakkend door een wee. Op mijn knieën aan de rand van het water trok ik papa naar mij toe en probeerde de golven te trotseren zoals ik kon.

Op een bepaald moment voelde ik dat mijn vruchtzak brak. Ik voelde ook een derde aanwezigheid – ik wist niet of het de fotografe was of de andere vroedvrouw. De intensiteit bleef stijgen en ik voelde jou zakken. En toen kwam die beruchte ‘ring of fire’… Ik voelde mijn zitbeenderen uit elkaar wijken. Ik moest persen en mijn lichaam volgen. De pijn was hevig en ik voelde jouw hoofdje komen – een eerste opluchting. Je leek tussen twee werelden te zweven, vredig. Een stil, bijna heilig moment.

Maar je lichaam was er nog niet uit. Toch kon ik me ontspannen, gedragen door het vertrouwen dat Alexandra uitstraalde. De pijn was er, maar ik aanvaardde haar heel sereen. Een gevoel van rust en ontspanning kwam over me, als een zachte golf midden in de storm.

Er gingen een paar minuten voorbij (althans zo voelde het voor mij) voordat de volgende wee- en persbeweging jou helemaal ter wereld bracht.

Alexandra begeleidde jou tussen mijn benen door en zei dat ik je mocht pakken. Ik was zó opgelucht: eindelijk was de pijn voorbij, en vooral – jij was daar, in mijn armen. Ik ging even zitten in het water, maar kwam er snel weer uit, het voelde niet comfortabel.

Papa en de vroedvrouwen waren druk in de weer en zorgden voor alles terwijl jij bij mij bleef. Je bleef heel de tijd dicht bij me, al ging de eerste voeding wat moeilijk.

De nageboorte verliep moeizamer dan bij Nelya. Papa knipte de navelstreng door. Alexandra woog je, en daarna kroop je bij papa. We maten je lengte en hoofdomtrek. En toen kwam je grote zus. Haar ogen straalden van geluk. Ze stormde op je af, dolenthousiast: “Baby Nahel!” Ze hield je een paar seconden in haar armen. Maminou, die haar bracht, kwam ook nog even snel kijken voor ze weer vertrok.

Je eerste 24 uur waren wat lastig – tachycardie en moeilijkheden met aanhappen – maar uiteindelijk heb je je prachtig aangepast.

P.S.: Het was bloedheet die dag "